زیر پل ایستاده ام.
   در انتظار دوستی که هرگز نمی آید.
   شب در آستانه است و ازدحام شهر آزار دهنده!
   کسی نزدیک می شود. انگار توئی !
   و من بی شباهت به عشق سالهای دور تو نیستم!
   روبرویم می ایستد و نگاهم می کند. با همان چشم های روشن.با همان اخم!
   لب های خاموشش با زبانی سخن می گویند که من نمی دانم.
   اما بسیار به تو شباهت دارد.همانطور ایستادنش. به عشقم! شبیه است.
   انگار بر می گردم به چند سال پیش.همینجا ایستاده بودی به انتظار.
   جلو می روم و سلام می کنم
   به گذشته ها
   به خاطرات شیرین زندگی ام
   تا می گویم سلام می رود ...
   تو می روی

    + از این شعر خوشم اومده فقط . برداشت دیگه ای نشه لطفا!