کاش وقتی به خانه ی دلم می آیی،
    برای دیدنم،
    چند دقیقه بعدش،
    هوای بیرون طوفانی و بارانی بشود
    و تمام ِ کفشهای تو پاره بشوند که راهی برای رفتنت نماند!
    تا من دلیل ِ بزرگی داشته باشم برای شادی ِ ابدی ِ قلب ِ کوچکم!
  
                                                  نمیدانی چقدر ذوق دارد! حیف که نمیدانی!

    +شایدم بخوام مثل بچه گی هام که کفشای مهمونارو قایم می کردم کفشای تورو هم قایم
     کنم...

   

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم شهریور 1388ساعت 0:11 توسط ღღالهامღღ| |