برایش قصه گفتم دوش، تا شاید بیاساید
 نگاهش همچنان سنگین به لبهایم
 هر از چندی به من می گفت:
" یارم کو؟ برایم قصه او گو!"

 ز چشمش قطره ای سنگین فرو افتاد
 "وای الـــهــام! پاسخ گو!!!
 بهارم را کجا راندی؟
 نگارم را، امید روزگارم را کجا راندی؟
 به هر ساز تو رقصیدم
 شکستم، دل نبستم
 باز خندیدم!
 تلف کردی جوانی را به تنهایی
 نگفتم هیچ!
 حالا آشیانت کو؟
 یار مهربانت کو؟!"